. : BATZARRA AROZTEGIAN : .

«Aroztegi batean batzar bitxi bat egin zuten behin: tailerreko tresna guztiek bilera egin zuten haien artean sortutako arazoak konpontzeko. Mailuak, lehendakaritza hartu zuen bere gain, guztien desakordioarekin, eta lehendakaritza uzteko eskatu zioten.

“Zergatik?”, esan zuen mailuak zur eta lur:

Zarata handiegi egiten duzulako, eta, gainera, egun osoa kolpeka zabiltzalako, erantzun zioten.

 Mailuak kexak onartu zituen, eta horrekin batera torlojuak ere ezin zuela izan aroztegiaren lehendakariak, agindu zuen. Torlojuak bere papera betetzeko bira ta bira dabiltzalako, mailuak arrazoitu zuen.

Salaketa horren aurrean, torlojua kaleratu egin zuten, baina horrek, aldi berean, lizpaperrarekin gauza bera egiteko eskatu zuten. Batzar guztiaren aurrean agertu zuen oso tratu zakarra zuela eta bere izaerak gainerakoak urratzen zituela. Horrelako ebidentzia baten aurrean, lizpaperrak ados egotea beste aukerarik ez zuen, baldin eta metroa ere batzarretik kaleratzen baldin bazuten; izan ere, etengabe aritzen zen bere irizpideen arabera denak neurtzen, perfektu bakarra izango balitz bezala.

Une horretan, arotza sartu zen; mantala jantzi eta lanari ekin zion. Zur-taula bat eta bi motatako xaflak hartu zituen. Metroa, mailua, torlojua eta lizpaperra erabili zituen. Lanean jarri zen eta azkenik, bi koloretako xafla horiek, bata pinu kolorekoa, oso argia, eta bestea intxaurrondo kolorekoa, ia beltza, xake-taula ederra osatu zuen.  

Laneguna amaitu eta aroztegia hutsik gelditu zenean, tresnek batzarra hasi zuten berriro eta eztabaidarekin jarraitu zuten.

Orduan, eskuzerrak hartu zuen hitza eta honako hau esan ahots sendo batez:

 “Jaun-andreok, argi gelditu da akatsak ditugula, baina, aldiz, arotzak gure ezaugarri desberdinei esker egiten du lan.  Horrexek egiten gaitu gu guztiok baliotsu eta beharrezkoak.

 Aski da alde txarretan pentsatzeaz, kontzentratu gaitezen behingoz denon daukagun alde onetan”.

 

 

IKASLEEKIN HAUSNARKETAK

·        Zer ondorio atera dezakegu testu honetatik xede bera duen eta helburu bera lortu nahi duen pertsona-talde bati aplikatzen badiogu?

·        Zein izan liteke helburu hori «lankidetzan ikasteko talde» batean?

·        Noiz esan dezakegu elkarlanean gabiltzala talde baten barruan? Zer da lankidetzan aritzea?

 

ONDORIOAK

·        Denok dugu dohainik, gainerakoen zerbitzura jar dezakegunik.

·        Dugun onena emateko gai bagara, denon artean gauza garrantzitsuak lortu ahal izango ditugu.

·        Garen moduan onar gaitzaten, lehenik eta behin gainerakoak diren bezala onartu behar ditugu; alegia, ezberdintasunak errespetatuta.

 

. : IPOTX GALDUA : .

Bazen behin zazpikote bat, zazpi anai-arreba eta denek zuten amankomunean gauza bat, zazpiak ipotxak ziren. Ipotx atzerritarra, ipotx maitagarria, ipotx galdua...

Halako batean denek txango bat egitea erabaki zuten, inork ez zekin nora, zein norabide hartu, baina, motxila prestatu eta denek bideari ekin zioten. Denak batera zihoazen mendian barrena, baina, bazegoen ipotx bat poliki-poliki atzean gelditzen hasi zen, beti bezala, nola ez, ipotx hau, ipotx galdua zen, beti galdu egiten zelako.

Nahiko ohitua zegoenez, galtzean ez zen larritu, eta bere bideari ekin zion, bestelako bide bat, bide alternatibo bat, betiere bizitzan bakoitzak bere bidea egin behar duelako. Inongo beldurrik gabe bere bidean lasai-lasai zihoan zuhaitz handiz inguratutako bidezidor batean zehar. Halako batean espero ez zuen gauza bat ikusi zuen bere muturren aurrean: ate bat. Ate berde handi bat, egurrezko eta harrizko apaindurak zituen ate misteriotsu bat.

Ateari ongi erreparatu ondoren berau zeharkatzea erabaki zuen. Hau egitean imajina ezin zezakeen paraje polit bat zuen bere muturren aurrean. Zelai berde-berdea, dena zuhaitz ederrez inguraturik eta denetan gauzarik harrigarriena bertan senti zitekeen lasaitasuna, denbora normalen baino mantsoago zihoala zirudien.

Gure ipotxa nahiko alperra zen eta bertako lasaitasunaz kutsaturik zelaian etzan eta apur bat deskantsatzea erabaki zuen. Ongi deskantsatu ondoren lurretik altxa eta etxera buelta hasi zuen, buelta ematean lurrean zegoen harri bati erreparatu zion, zera zioen:

Joxe Martin Arregi

11 urte, 6 hilabete, 24 egun

Ipotx galduak ez zekien zer esan nahi zuen baina ez zen asko larritu beste antzeko harri bat ikusi zuen arte:

Josetxo Dorronsoro

12 urte, 2 hilabete, 3 egun

Honetan zerbait susmatzen hasi zen eta jakin-min horrek bultzaturik beste harri bat bilatu zuen, honetan ere beste izen bat eta data bat. Orduan ulertu zuen ipotxak guztia, leku hura hilerri bat zen, haurren hilerri bat eta ezinbestean ipotxa negarrez hasi zen.

Bertatik pasatzen zen aitonatxo bizardun eta txapeldun bat ipotxa negarrez ikustean bertaratu egin zitzaion eta bere negarren arrazoiari buruz galdetu zion. Ipotxak, negar zotinka, haurren hilerri bat bertan egotearen zergatia ez zuela ulertzen esan zion eta horregatik egiten zuela negar.

Aitonatxoak hori entzutean barrez lehertzen hasi zen eta orduan ipotxa haserre barrezka zergatik hasi zen galdetu zion. Honek zera erantzun zion:

- Ai ipotx, ai ipotx... nik azaldu dizut zergatik. Hemen berri honetan ohitura bat daukagu. Pertsona guztiei 15 urte betetzean bere sendiak koaderno txiki bat oparitzen die, koaderno polit bat eta koaderno hau bere bizitzako koadernoa izango da. Koaderno hau beti gainean eramango du eta bertan bere bizitzako momenturik onenak apuntatuko ditu. Bere mutilarekin eskutik helduta eman zuen paseo polit hura, udalekuetan pasatako egun gogoangarri haiek, aitona eta amonarekin mendian pasatutako egun hura... Koadernoan ekintzaren ondoan bere iraupena jarri behar da, ondo pasatu duenaren iraupena, ordu erdi, 10 egun, 3 hilabete... eta pertsona bat hiltzen denean bere familiak koaderno hori hartu eta bere egun zoragarrien batura egiten dute, eta hortik ateratzen da bere hilarrian agertuko den denbora. Horregatik azaltzen diren data horiek pertsona horiek bizitza zenbat aprobetxatu duten esaten digu eta zenbat denbora izan diren zoriontsu eta alai. 

Hau entzutean, ipotx galdua lasaitu egin zen eta negar egiteari utzi zion eta bertan zeuden pertsonengatik asko postu zen, konturatu zelako haien bizitzak oso ondo aprobetxatu zituztela eta oso zoriontsu izan zirela. 

Aitonatxoa agurtu eta etxerako bueltari ekin zion eta etxeratzerakoan bere 6 anaiei ohitura xelebre bat kontatu zien, aitonatxoak berari kontatu zion berbera. 

Geroztik aurrera, zazpi ipotxek beti gainean koaderno txiki eta polit bat eramaten dute eta bertan bere bizitzako pasarterik politenak idazten dituzte. 

Jorge Bucay

El buscador (moldatua)

. : ELEFANTE KATEATUA : .

Txikitan asko gustatzen zitzaizkidan zirkoak, eta zirkotik animaliak; bereziki elefantea. Hain handia, pisutsua, indartsua... baina harriturik uzten ninduen. Bai hasieran, bai bukaeran, hesola bati kateen bidez lotuta ikusten nuen. Orain arte normala, esango didazue. Hala eta guztiz ere, hesola egur puska txiki bat besterik ez zen, lurrean zentimetro batzuk sartuta. Bai, bai, katea lodia eta gogorra izango zen baina, elefanteak zuhaitzak botatzeko adina indarra badute eta horrelako hesola botatzeko... misterioa benetan harrigarria zen niretzat. Zergatik ez du ihes egiten?

Txikia nintzenean, helduen jakinduriaz sinesten nuen eta misterio honi buruz galdetu nion irakasle bati, aitari, osaba bati... Baten batek hesia zegoelako erantzun zidan. Orduan, hesitua badago, zergatik kateatuta? Erantzun ulergarri edo sineskorrik ez nuen jaso.

Urteak igaro ondoren, konturatu naiz zergatik zen, ez du ihes egiten antzeko hesola bati txikitatik lotuta egon delako!

Begiak itxi nituen eta elefante jaioberria hesolari lotua  imajinatu nuen. Elefante txikiak tira, bultza egiten zuen baina orduan gehiegi zen berarentzat. Egiten zituen ahaleginak ez ziren nahikoak. Hurrengo egunean berriro saiatzen zen baina alferrik, ezin izan zuen hesola horrekin. Eguna joan eta eguna etorri saiatu arren, ez zuen lortu. Amore eman eta bertan behera utzi zituen aske bizitzeko asmoak.

Horrela, zirkoan ikusten dugun elefante handi eta indartsuak ez du ihes egiten, ezin duela uste duelako. Ez da inoiz gehiago saiatuko.

Eta guri, ez zaigu antzeko zerbait inoiz gertatu?

Ezin dut eta ez dut inoiz lortuko... esaldi hau, ez diogu maizegi esaten gure buruari? Lortuko dugun hala ez jakiteko modu bakarra, behin eta berriro frogatzea da.

Jorge Bucay
El elefante encadenado (moldatua)

. : MAHONESA ETA KAFEA : .

Cuando te sientas agobiado, cuando 24 horas al día no sean suficientes... Recuerda el frasco de mayonesa y el café!

Un profesor en su clase de Filosofía, sin decir palabra, cogió un frasco grande y vacío de mayonesa y lo llenó con pelotas de golf. Luego preguntó a sus estudiantes si el frasco estaba lleno y ellos estuvieron de acuerdo en decir que si.

De nuevo, sin decir nada, el profesor cogió una caja llena de canicas y la vació dentro del frasco de mayonesa. Las canicas llenaron los espacios vacíos entre las pelotas de golf. El profesor volvió a preguntar a los estudiantes si el frasco estaba lleno y ellos volvieron a decir que si.

Luego...el profesor cogió una caja con arena y la vació dentro del frasco. Por supuesto, la arena llenó todos los espacios vacíos, y el profesor preguntó nuevamente si el frasco estaba lleno. En esta ocasión los estudiantes respondieron con un 'si' unánime.

El profesor enseguida agregó 2 tazas de café al contenido del frasco y efectivamente llenó todos los espacios vacíos entre la arena. Los estudiantes reían en esta ocasión. Cuando la risa se apagaba, el profesor dijo: 'QUIERO QUE SE DEN CUENTA QUE ESTE FRASCO REPRESENTA LA VIDA'.
Las pelotas de golf son las cosas importantes como la familia, los hijos, la salud, los amigos, … Son cosas que, aún si todo lo demás lo perdiéramos y solo éstas quedaran, nuestras vidas aún estarían llenas. Las canicas son las otras cosas que importan, como el trabajo, la casa, el coche, etc.
La arena es todo lo demás… las pequeñas cosas. 'Si ponemos primero la arena en el frasco, no habría espacio para las canicas ni para las pelotas de golf.

Lo mismo ocurre con la vida'. Si gastamos todo nuestro tiempo y energía en las cosas pequeñas, nunca tendremos lugar para las cosas realmente importantes. Presta atención a las cosas que son cruciales para tu felicidad. Juega con tus hijos, dedica tiempo a revisar tu salud, ve con tu pareja a cenar, practica tu deporte o afición favoritos, siempre quedará tiempo para limpiar la casa y reparar la llave del agua.  Ocúpate de las pelotas de golf primero, de las cosas que realmente importan. Establece tus prioridades, el resto es solo arena…

Uno de los estudiantes levantó la mano y preguntó qué representaba el café.. El profesor sonrió y dijo:   'Que bueno que me hagas esta pregunta… Sólo es para demostrar, que no importa cuan ocupada tu vida pueda parecer, siempre hay lugar para un par de tazas de café con un amigo.'